TFL nieuwsbrief 2013 nummer 3

Roden, 30 December 2013

Nog 243 dagen en 14 uur te gaan tot de start op 31 augustus 2014

Schreef ik vorige keer nog dat het tijd werd om rustig wat kilometers te maken. En een gezond 2014. Dat geldt nog steeds natuurlijk.

Alleen is het kilometers maken wat uitgesteld. En een gezond 2014 moet ik en mijn lijf wat voor gaan doen.

Na het versturen van de vorige mail ben ik ook trouw op de MTB gestapt en rustig kilometers gemaakt. Verder niks aan de hand.

Dinsdag 24 december was ik van plan de sportschool in te gaan. Iets later kreeg ik wat last van de maag/buik. Kan gebeuren. Dit ging de hele avond wat door.
Ik ben ’s-avonds als een blok in slaap gevallen. Na 01:00 uur werd ik waker met toch wel redelijke pijn in de maagstreek. Bed uit. Dit herhaalde zich een aantal x deze nacht. De pijn begon boven de navel en trok gaandeweg naar rechtsonder. De pijn ging gepaard met misselijkheid, duizeligheid… Toch nog wat geslapen om in de morgen met hevige pijn wakker te worden. Ik kon maar 1 conclusie trekken: een blinde darm ontsteking. Even het grote boek geraadpleegd (google) wat de symptomen van zo’n ontsteking zijn. Nog een conclusie: de dokter bellen.
Ik kon me om 11:00 uur (eerste kerstdag dus) bij de Dokters spoeddienst in op De Leek melden. Op de weg daar naar toe voelde ik elke klinker welke er niet goed in lag. En dat zijn er heel wat! Daar mogen ze wel iets aan gaan doen! Daar geholpen na te lang wachten. Op naar het Martini ziekenhuis te Groningen. Direct onderzoek met echo apparaat. Waarschijnlijk door mijn sixpack was de appendix niet goed te zien. Nog geen half uur later een T-scan. En ja hoor. Een geperforeerde blinde darm. Bijna direct operatieshirt aan en het bed in. Rollend richting de OK. Voor de operatie heb ik de dienstdoende chirurg nog gevraagd of het mogelijk was om een liposuctie uit te voeren. Als hij toch bezig is! Niet dus…

Klein uur zijn ze bezig geweest om de buikholte schoon te maken (ja… hij is groot) en de appendix te verwijderen. Om half 6 lag ik op de kamer waar ik de mededeling kreeg dat het een “vieze appendix” was. Met als resultaat dat ik dan ook direct een dag of 5 langer in hotel Martini mocht blijven om 3x daags een fles antibiotica via het infuus toe te dienen. Ze zijn namelijk nogal, terecht, bang voor buikvliesontsteking. Je wordt gedurende die dagen een x of 4 per dag gecontroleerd op temperatuur, bloeddruk en saturatie (google die laatste maar). De operatiewond is open en laten ze open. Deze moet vanzelf dicht groeien. Ik moet dit wondje (10cm x 1,5 cm) nu zelf spoelen. Dit was de eerste dagen 2x per dag. Dat werd nog keurig gedaan door de aardige verpleegsters. Nu mag ik het zelf doen. En omdat de wond mooi schoon en rustig is hoeft het nog maar 1x per dag.
Dus ik heb mijn kerstdagen en het daarop volgend weekend doorgebracht in het ziekenhuis. Ik ben vanmiddag weer thuis gekomen. 7 januari weer controle afspraak en goed in de gaten houden of ik geen temperatuursverhoging of buikpijn krijg. Dus ook met oud- en nieuw geen feestje voor mij!

Het is dan toch mooi dat je in Nederland woont als je zo iets overkomt. Goede medische zorg.
Hoe zal het zijn als je zo iets overkomt in één van de (vluchttelingen)kampen in Zuid-Sudan of op de Filipijnen

Steun Artsen Zonder Grenzen! Zij proberen deze zelfde medische steun ook daar te leveren. Elke hulp is nodig en noodzakelijk!

 

En wat het fietsen betreft. Tsja… Even niet! Eerst moet de wond herstellen. Daarna weer voorzichtig beginnen. 5 dagen op bed en 1,5 liter antibiotica doet ook wel wat met je! De gevolgen van de narcose weet ik nog niet. Het werkte wel gelukkig. Het laatste wat ik hoorde was: Welterusten!

 

En dan nog maar een keer!

Voor een ieder…
Een gelukkig en gezond

Het wordt wat! (nu helemaal)

Groeten

Rob van Baak

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.