Dat was het dan alweer!

Ondertussen is ook Rodermarkt alweer voorbij.

Time flies when you’re having fun!

En ik zal je vertellen dat die Rodermarkt zwaarder is dan al dat fietsen! Misschien is dat wel een gevolg van al dat fietsen. Dat feest vieren (lees: bier drinken) ben ik natuurlijk niet meer gewend.

Vorig jaar 6 oktober heb ik JA gezegd op de vraag of ik mee wil doen met de Tour For Life 2014! Dat is dus bijna een jaar geleden! En daarvoor heb je er natuurlijk over nagedacht. Wel of niet doen. Dat fietsen is het probleem niet. Dat is trainbaar en ben je zelf bij. Tenminste als je geen lichamelijke ongemakken krijgt. Zoals ik op eerste kerstdag 2013 die al gebarsten appendicitis! Maar ook dat is maar een tijdelijk probleempje. Effe lastig maar te doen. Verplicht rust!
Aangezien het voor een goed doel is deze tocht moest er ook geld bij elkaar verzameld worden voor Artsen Zonder Grenzen. Nooit eerder gedaan natuurlijk. En hoe ga je dat doen. Op het moment dat ik er van overtuigd was dat dat ook geen onoverkomelijk probleem zou zijn heb ik dus mijn deelname bevestigd. Want er waren geen obstakels meer op het pad om het niet te doen. Een nieuwe sportieve uitdaging. Fietsen over bergen. Nooit eerder gedaan. Dus nieuw!

Het eerste wat er moest gebeuren was natuurlijk sponsoren vinden om geld te doneren! Dit viel me om eerlijk te zijn echt niet tegen! Ik heb velen een persoonlijke mail gestuurd en uitgelegd wat de bedoeling was. En dan ook om een bijdrage gevraagd. En het hoefde natuurlijk niet een groot bedrag te zijn. Alles was welkom. Ook vele kleine bedragen maken een totaal bedrag wat groter! En daar ging het om… Er zijn genoeg personen geweest welke mij gesteund hebben om mij te zien lijden! En deze mensen kan ik natuurlijk niet genoeg bedanken dat ze het mij mogelijk hebben gemaakt om aan deze mooie tocht mee te kunnen doen! Want dat was het!

In januari dit jaar ben ik voorzichtig begonnen met fietsen na mijn operatie aan de “blinde darm”. Dit ging al vrij vlot wat beter en makkelijker gelukkig. Want er moest natuurlijk wel iets gebeuren. Het is toch een tocht van bijna 1300 km in 8 dagen. Ik had nog nooit 8 dagen achtereen gesport. En zeker niet op de fiets met zulke afstanden en wat hoogtemeters! Dus zoals Johan Wekema van BikelIfe al zei: Je moet gewoon fietsen. Kilometers maken. Uren maken in het zadel! Zo gezegd zo gedaan dus. En er gaat wat tijd in zitten dan! Voordat de Tour For Life begon had ik er bijna 360 uur op de fiets er op zitten. En bijna 10.000 km gefietst in die paar uur!
Als je er over nadenkt en er achteraf naar kijkt is het wel heel erg veel. Maar ik heb het met plezier gedaan. En ik denk ook dat dat het belangrijkste is geweest. Plezier hebben en houden. Ik ben geen enkele keer met tegenzin op de fiets gestapt. Anders doe je het natuurlijk ook niet. Niet fietsen om het moeten fietsen! En door al die trainingsuren en tochtjes kom je nog eens ergens! Naamloos

Als je het plaatje hier bekijkt kan je zien waar ik het afgelopen jaar gefietst heb.
Des te roder de lijn des te vaker ben ik er geweest. Natuurlijk is het bijna vuurrood in Noord-Nederland. Hier zijn veruit de meeste kilometers op het vlakke gemaakt!

Dan is Zuid-Limburg ook nog redelijk populair geweest. Ik heb daar de toer versie van de Amstel Gold Race gereden en heb daarna nog een aantal dagen daar gefietst om een beetje aan de heuvels te wennen. Het zijn dan weliswaar geen bergen. Maar toch….
Ook het gebied bij Tecklenburg is bezocht. We zijn er met het team een weekendje geweest en ik ben er met Raymond nog een dagje wezen fietsen.
Gezamenlijk met wat ploeggenoten heb ik dan ook nog de Klepperklimtocht vanuit Hardenberg gedaan. En dan ook nog de Jan Janssen Classic vanuit Wageningen.
En dan is er in Zuid-Frankrijk ook nog wat roods te zien. Samen met Roy Vervoort ben ik een week naar Jausiers geweest om daar aan echte bergen te mogen en kunnen ruiken als fietser. Dit was geen verkeerde zet. Ben er daar achter gekomen dat omhoog fietsen best wel leuk is en dat het me niet moeilijk afgaat. Eigenlijk is het gewoon erg leuk om te doen. Nu ben ik ook niet als een dolle omhooggegaan om er dan na 12 meter al achter te komen dat het wat langzamer moet. Nee gewoon rustig tempo en ritme vinden! LEUK!!!!
En die lijntjes ten westen van dat gebied zijn en tweetal ritjes bij d eMont Ventoux welke ik nog na de Tour For Life heb gedaan.

En dan is er duidelijk een lange blauwe lijn te zien vanuit Bardonecchia (Turijn) naar Zuid-Limburg (Landgraaf). En dat is de route welke wij gefietst hebben met de Tour For Life.

Toen ik deze lijn zo zag dacht ik wel… Dat is best wel een eind fietsen. Bijna 1300 km….
Eigenlijk is het ook wel een heel eind. Maar als je op die fiets zit en je zit in het ritme van het fietsen en dergelijke valt het best wel mee. Je gaat zitten en je begint te trappen. Je klept wat met deze en gene. Tijdens de langere klimmen heb je je energie ook wel eens voor het fietsen nodig en dan ben je wat stiller. Of er fietst gewoon niemand in de buurt! Je fietst over beruchte en beroemde Alpen cols welke men kent van de Tour de France. Op menig col staan dan ook nog de namen van de toppers uit de Tour. Op de Alpe D’Huez dan voornamelijk de namen van mensen die je niet kent. Dit zijn volgens mij nog de overblijfselen van de Alpe D’Huzes… Ook dat maakt best wel indruk. Ondanks het feit dat ze enigszins wat negatief in het nieuws waren afgelopen jaar is het toch ook een “goed doel” om voor te fietsen!

Gedurende de Tour For Life heb ik genoten van elke meter op die fiets. Nu speelde het weer natuurlijk ook een positieve rol hier in. Voornamelijk zon en een beetje wind. De eerste dagen koude en harde tegenwind. Het moet je natuurlijk ook niet al te gemakkelijk gemaakt worden voor zo iets. En de laatste dagen nam de windkracht wat af en draaide hij naar een zuidenwind. Dus iets warmer en mee. Het fietsen ging me gelukkig makkelijk af en heb nooit tegen het rode aan gekoerst. Al die trainingsuren en kilometers hebben blijkbaar toch nut gehad gelukkig! En ja.. het had vast harder gekund. Maar de volgende dag moest je weer en nu was het ook leuk om met anderen te fietsen en een beetje te kletsen. Zo zie je nog een oude bekende die ook mee fietst. En in de afdaling van de Glandon kom ik nog een oud teamgenoot van het voetbal tegen. Ja tegen! Hij fietste omhoog en ik in de afdaling. Is toch ook wel weer leuk en toevallig.
Jammer genoeg was er een ploeggenoot die geblesseerd raakte en daardoor niet alle etappes heeft kunnen fietsen. Dat is dan balen natuurlijk. Ben je er zo lang mee bezig en dan dat…. Tijdens de tocht zijn er meerdere valpartijen geweest. Gelukkig niet bij ons. Voor zo ver ik weet is er een iemand die zijn sleutelbeen heeft gebroken. En voor de rest zag je wel eens iemand lopen met wat schaaf plekken. Als ik het goed heb dan is de pech bij ons beperkt gebleven tot 1 lekke band. Dat is weer te overzien. Als je nagaat dat wel als team zijnde dan ook ongeveer 11.600 kilometer hebben gefietst en dan maar 1 lekke band. Gelukkie en je materiaal op orde hebben!
Volgens mij waren er 320 deelnemers. Dan valt het aantal ongelukken ook nog mee gezien er dan gezamenlijk ruim 412.000 kilometer is afgelegd. Nu weet ik dat niet iedereen alles gefietst heeft. In de eerste etappe waren er al mensen die niet de Alpe op mochten. Of werd afgeraden om het te doen vanwege kramp. Te weinig drinken want het was fris en dan …
De tweede etappe zijn er veel renners geweest die de klim van de Croix de Fer en de Madeleine in de bezemwagen zijn gestapt en zo boven zijn gekomen. Hier mochten ze er weer uit en rustig naar beneden fietsen om de camping te halen.
Ik heb gelukkig alles fietsend weten te halen en hoefde op geen enkele klim van de fiets af vanwege fysieke of mentale problemen. Is ook wat waard natuurlijk… Weest gerust er zijn er genoeg geweest die dat wel moesten. Zoals een oud profrenner die zich de Madeleine gedeeltelijk op laat slepen aan een auto en dan even later weer langs de kant van de weg staat. En nee… Het was niet Maarten Ducrot. In etappe 4 toch nog even gekoerst met deze oud prof. Heerlijk in zijn wiel gedaald en lekker tempo gefietst. Ook de schrijver Tim Krabbé was er bij. Ik ben maar niet over het “nieuwe wielrennen” begonnen tegen Ducrot. Over het algemeen kijk ik de koers ook op tv bij de zuiderburen. Dan ontsnap je tenminste aan dat gepraat van hem….

Ik heb gewoon een heerlijke fiets 8 daagse gehad! Voor herhaling vatbaar? Voor het fietsen zeg ik direct JA! Want dat was gewoon mooi en leuk. Maar dat had je al begrepen.
De sponsoring welke toch ook weer nodig is voor deze tocht kan je denk ik niet elk jaar gaan doen. Je komt toch weer bij de zelfde mensen uit. En om ze elk jaar lastig te vallen met de vraag om geld. Ik weet niet of dat een juiste benadering is. Maar als het zo ver komt dan hoop ik dat men wederom een bijdrage geeft om mij te zien lijden!
Dit was trouwens de laatste keer dat de Tour For Life werd gehouden voor Artsen Zonder Grenzen. De volgende 5 jaar zal het goede doel Daniel den Hoed Stichting zijn. Ook hiervoor is geld een noodzakelijk iets. Dus als men gevraagd wordt zeg niet direct nee maar denk er over na. Je steunt een goed doel en eigenlijk geef je het niet zo maar weg. Er wordt voor dat bedrag natuurlijk een behoorlijke tegenprestatie verwacht. Het is niet niks om dit te doen. Dat weet ik nu uit ervaring! Maar ik zou het zo weer doen… Eigenlijk is het niet een tegenprestatie voor het gesponsorde bedrag. Maar een sportprestatie!

Bij deze wil ik nogmaals al mijn sponsoren bedanken voor hun bijdrage voor deze Tour for Life. Ik heb er van genoten!
BEDANKT!!!!

Het was wat…

 

 

 

 

 

 

 

One Reply to “Dat was het dan alweer!”

  1. petje af voor deze prestatie Rob! Ik heb genoten van je verslagen en doe dat vast weer bij een volgende sponsoractie. Want daar doen we het met z’n allen voor! (en een beetje om jou te zien lijden natuurlijk …)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.