Dat was het dan alweer!

Ondertussen is ook Rodermarkt alweer voorbij.

Time flies when you’re having fun!

En ik zal je vertellen dat die Rodermarkt zwaarder is dan al dat fietsen! Misschien is dat wel een gevolg van al dat fietsen. Dat feest vieren (lees: bier drinken) ben ik natuurlijk niet meer gewend.

Vorig jaar 6 oktober heb ik JA gezegd op de vraag of ik mee wil doen met de Tour For Life 2014! Dat is dus bijna een jaar geleden! En daarvoor heb je er natuurlijk over nagedacht. Wel of niet doen. Dat fietsen is het probleem niet. Dat is trainbaar en ben je zelf bij. Tenminste als je geen lichamelijke ongemakken krijgt. Zoals ik op eerste kerstdag 2013 die al gebarsten appendicitis! Maar ook dat is maar een tijdelijk probleempje. Effe lastig maar te doen. Verplicht rust!
Aangezien het voor een goed doel is deze tocht moest er ook geld bij elkaar verzameld worden voor Artsen Zonder Grenzen. Nooit eerder gedaan natuurlijk. En hoe ga je dat doen. Op het moment dat ik er van overtuigd was dat dat ook geen onoverkomelijk probleem zou zijn heb ik dus mijn deelname bevestigd. Want er waren geen obstakels meer op het pad om het niet te doen. Een nieuwe sportieve uitdaging. Fietsen over bergen. Nooit eerder gedaan. Dus nieuw!

Het eerste wat er moest gebeuren was natuurlijk sponsoren vinden om geld te doneren! Dit viel me om eerlijk te zijn echt niet tegen! Ik heb velen een persoonlijke mail gestuurd en uitgelegd wat de bedoeling was. En dan ook om een bijdrage gevraagd. En het hoefde natuurlijk niet een groot bedrag te zijn. Alles was welkom. Ook vele kleine bedragen maken een totaal bedrag wat groter! En daar ging het om… Er zijn genoeg personen geweest welke mij gesteund hebben om mij te zien lijden! En deze mensen kan ik natuurlijk niet genoeg bedanken dat ze het mij mogelijk hebben gemaakt om aan deze mooie tocht mee te kunnen doen! Want dat was het!

In januari dit jaar ben ik voorzichtig begonnen met fietsen na mijn operatie aan de “blinde darm”. Dit ging al vrij vlot wat beter en makkelijker gelukkig. Want er moest natuurlijk wel iets gebeuren. Het is toch een tocht van bijna 1300 km in 8 dagen. Ik had nog nooit 8 dagen achtereen gesport. En zeker niet op de fiets met zulke afstanden en wat hoogtemeters! Dus zoals Johan Wekema van BikelIfe al zei: Je moet gewoon fietsen. Kilometers maken. Uren maken in het zadel! Zo gezegd zo gedaan dus. En er gaat wat tijd in zitten dan! Voordat de Tour For Life begon had ik er bijna 360 uur op de fiets er op zitten. En bijna 10.000 km gefietst in die paar uur!
Als je er over nadenkt en er achteraf naar kijkt is het wel heel erg veel. Maar ik heb het met plezier gedaan. En ik denk ook dat dat het belangrijkste is geweest. Plezier hebben en houden. Ik ben geen enkele keer met tegenzin op de fiets gestapt. Anders doe je het natuurlijk ook niet. Niet fietsen om het moeten fietsen! En door al die trainingsuren en tochtjes kom je nog eens ergens! Naamloos

Als je het plaatje hier bekijkt kan je zien waar ik het afgelopen jaar gefietst heb.
Des te roder de lijn des te vaker ben ik er geweest. Natuurlijk is het bijna vuurrood in Noord-Nederland. Hier zijn veruit de meeste kilometers op het vlakke gemaakt!

Dan is Zuid-Limburg ook nog redelijk populair geweest. Ik heb daar de toer versie van de Amstel Gold Race gereden en heb daarna nog een aantal dagen daar gefietst om een beetje aan de heuvels te wennen. Het zijn dan weliswaar geen bergen. Maar toch….
Ook het gebied bij Tecklenburg is bezocht. We zijn er met het team een weekendje geweest en ik ben er met Raymond nog een dagje wezen fietsen.
Gezamenlijk met wat ploeggenoten heb ik dan ook nog de Klepperklimtocht vanuit Hardenberg gedaan. En dan ook nog de Jan Janssen Classic vanuit Wageningen.
En dan is er in Zuid-Frankrijk ook nog wat roods te zien. Samen met Roy Vervoort ben ik een week naar Jausiers geweest om daar aan echte bergen te mogen en kunnen ruiken als fietser. Dit was geen verkeerde zet. Ben er daar achter gekomen dat omhoog fietsen best wel leuk is en dat het me niet moeilijk afgaat. Eigenlijk is het gewoon erg leuk om te doen. Nu ben ik ook niet als een dolle omhooggegaan om er dan na 12 meter al achter te komen dat het wat langzamer moet. Nee gewoon rustig tempo en ritme vinden! LEUK!!!!
En die lijntjes ten westen van dat gebied zijn en tweetal ritjes bij d eMont Ventoux welke ik nog na de Tour For Life heb gedaan.

En dan is er duidelijk een lange blauwe lijn te zien vanuit Bardonecchia (Turijn) naar Zuid-Limburg (Landgraaf). En dat is de route welke wij gefietst hebben met de Tour For Life.

Toen ik deze lijn zo zag dacht ik wel… Dat is best wel een eind fietsen. Bijna 1300 km….
Eigenlijk is het ook wel een heel eind. Maar als je op die fiets zit en je zit in het ritme van het fietsen en dergelijke valt het best wel mee. Je gaat zitten en je begint te trappen. Je klept wat met deze en gene. Tijdens de langere klimmen heb je je energie ook wel eens voor het fietsen nodig en dan ben je wat stiller. Of er fietst gewoon niemand in de buurt! Je fietst over beruchte en beroemde Alpen cols welke men kent van de Tour de France. Op menig col staan dan ook nog de namen van de toppers uit de Tour. Op de Alpe D’Huez dan voornamelijk de namen van mensen die je niet kent. Dit zijn volgens mij nog de overblijfselen van de Alpe D’Huzes… Ook dat maakt best wel indruk. Ondanks het feit dat ze enigszins wat negatief in het nieuws waren afgelopen jaar is het toch ook een “goed doel” om voor te fietsen!

Gedurende de Tour For Life heb ik genoten van elke meter op die fiets. Nu speelde het weer natuurlijk ook een positieve rol hier in. Voornamelijk zon en een beetje wind. De eerste dagen koude en harde tegenwind. Het moet je natuurlijk ook niet al te gemakkelijk gemaakt worden voor zo iets. En de laatste dagen nam de windkracht wat af en draaide hij naar een zuidenwind. Dus iets warmer en mee. Het fietsen ging me gelukkig makkelijk af en heb nooit tegen het rode aan gekoerst. Al die trainingsuren en kilometers hebben blijkbaar toch nut gehad gelukkig! En ja.. het had vast harder gekund. Maar de volgende dag moest je weer en nu was het ook leuk om met anderen te fietsen en een beetje te kletsen. Zo zie je nog een oude bekende die ook mee fietst. En in de afdaling van de Glandon kom ik nog een oud teamgenoot van het voetbal tegen. Ja tegen! Hij fietste omhoog en ik in de afdaling. Is toch ook wel weer leuk en toevallig.
Jammer genoeg was er een ploeggenoot die geblesseerd raakte en daardoor niet alle etappes heeft kunnen fietsen. Dat is dan balen natuurlijk. Ben je er zo lang mee bezig en dan dat…. Tijdens de tocht zijn er meerdere valpartijen geweest. Gelukkig niet bij ons. Voor zo ver ik weet is er een iemand die zijn sleutelbeen heeft gebroken. En voor de rest zag je wel eens iemand lopen met wat schaaf plekken. Als ik het goed heb dan is de pech bij ons beperkt gebleven tot 1 lekke band. Dat is weer te overzien. Als je nagaat dat wel als team zijnde dan ook ongeveer 11.600 kilometer hebben gefietst en dan maar 1 lekke band. Gelukkie en je materiaal op orde hebben!
Volgens mij waren er 320 deelnemers. Dan valt het aantal ongelukken ook nog mee gezien er dan gezamenlijk ruim 412.000 kilometer is afgelegd. Nu weet ik dat niet iedereen alles gefietst heeft. In de eerste etappe waren er al mensen die niet de Alpe op mochten. Of werd afgeraden om het te doen vanwege kramp. Te weinig drinken want het was fris en dan …
De tweede etappe zijn er veel renners geweest die de klim van de Croix de Fer en de Madeleine in de bezemwagen zijn gestapt en zo boven zijn gekomen. Hier mochten ze er weer uit en rustig naar beneden fietsen om de camping te halen.
Ik heb gelukkig alles fietsend weten te halen en hoefde op geen enkele klim van de fiets af vanwege fysieke of mentale problemen. Is ook wat waard natuurlijk… Weest gerust er zijn er genoeg geweest die dat wel moesten. Zoals een oud profrenner die zich de Madeleine gedeeltelijk op laat slepen aan een auto en dan even later weer langs de kant van de weg staat. En nee… Het was niet Maarten Ducrot. In etappe 4 toch nog even gekoerst met deze oud prof. Heerlijk in zijn wiel gedaald en lekker tempo gefietst. Ook de schrijver Tim Krabbé was er bij. Ik ben maar niet over het “nieuwe wielrennen” begonnen tegen Ducrot. Over het algemeen kijk ik de koers ook op tv bij de zuiderburen. Dan ontsnap je tenminste aan dat gepraat van hem….

Ik heb gewoon een heerlijke fiets 8 daagse gehad! Voor herhaling vatbaar? Voor het fietsen zeg ik direct JA! Want dat was gewoon mooi en leuk. Maar dat had je al begrepen.
De sponsoring welke toch ook weer nodig is voor deze tocht kan je denk ik niet elk jaar gaan doen. Je komt toch weer bij de zelfde mensen uit. En om ze elk jaar lastig te vallen met de vraag om geld. Ik weet niet of dat een juiste benadering is. Maar als het zo ver komt dan hoop ik dat men wederom een bijdrage geeft om mij te zien lijden!
Dit was trouwens de laatste keer dat de Tour For Life werd gehouden voor Artsen Zonder Grenzen. De volgende 5 jaar zal het goede doel Daniel den Hoed Stichting zijn. Ook hiervoor is geld een noodzakelijk iets. Dus als men gevraagd wordt zeg niet direct nee maar denk er over na. Je steunt een goed doel en eigenlijk geef je het niet zo maar weg. Er wordt voor dat bedrag natuurlijk een behoorlijke tegenprestatie verwacht. Het is niet niks om dit te doen. Dat weet ik nu uit ervaring! Maar ik zou het zo weer doen… Eigenlijk is het niet een tegenprestatie voor het gesponsorde bedrag. Maar een sportprestatie!

Bij deze wil ik nogmaals al mijn sponsoren bedanken voor hun bijdrage voor deze Tour for Life. Ik heb er van genoten!
BEDANKT!!!!

Het was wat…

 

 

 

 

 

 

 

Nog effe iets….

De Tour for Life 2014 is achter de rug.

In 8 dagen tijd van Bardonecchia naar Landgraaf fietsen. Welke gek doet dat nu?
Ik dus. Samen met nog een ruim 300 gekken!
De getallen zijn afkomstig van mijn fietscomputer. Dus er kan een kleine afwijking in zitten! Maar in deze 8 dagen heb ik 1.285,1 kilometer gefietst. En dit dan over beruchte en befaamde alpen cols als de Croix de Fer, De Alp D’Huez, Madeleine. Ook over minder bekende bulten! Door de Vogezen en de Jura. De Ardennen en Zuid-Limburg. In totaal heb ik 20.873 hoogtemeters gefietst. Dus omhoog gefietst wil dat zeggen! En What goes up must come down. Elk nadeel heb zijn voordeel!In totaal heb ik 57 uur 26 minuten en 5 seconden in het zadel gezeten of op de pedalen gestaan! In deze tijd en kilometers heb ik 39.281 caloriën verbrand. En dat moet er ook weer bij gegeten worden!

Dit jaar heb ik tot en met vandaag 11.159,5 kilometer gefietst in bijna 400 uur. Voordat de Tour begon had ik er bijna 10.000 km op zitten. Meer dan genoeg voor het duurvermogen!

Ik heb meer uur op de fiets gezeten dan dat ik daadwerkelijk geslapen heb! Dat zou andersom moeten zijn.

Al met al is het een heerlijke fietstocht geweest.
Het weer speelde daarin een belangrijke rol. De eerste dagen zon maar met een redelijk frisse noorderwind tegen. Dit maakte het voor velen toch wel redelijk zwaar. Knie problemen staken op. Te zwaar trappen en te koud. Met als gevolg de knietjes in de problemen.
Zelf ben ik er ongeschonden doorheen gekomen. Behalve een beetje zadelpijn was er niks aan de hand. Dat probleem was de laatste 2 dagen ook weer weg! Dus op zich er vrij relaxed doorheen gekomen. Dit in tegenstelling tot anderen. Mensen die niet meer fatsoenlijk van de fiets af kwamen. Niet meer zelfstandig konden lopen. Die hebben het echt zwaar gehad!

Zou je het weer doen? Zou ik het weer doen?
Als het op het fietsen alleen aan zou komen zou ik direct ja zeggen! Maar voor deze tocht en ook andere tochten is er vaak een Goed Doel waar je geld voor op dient te halen. En ik weet niet of je elke keer weer om geld kan gaan vragen aan een ieder. Er zijn vast mensen die je blijven steunen. Maar anderen zien je weer aankomen…

Al met al heb ik een erg leuk fietstochtje gehad. Veel gelachen en geluld onderweg. Anderen geholpen onderweg. Op de campings heerlijk relaxed met de andere teams een beetje gekletst en geouwehoerd.
Wat dat betreft was zelfs het kamperen nog wel leuk. Alleen dat slapen in een tentje. Met gesnurk, hoesten, kerkklokken, opengaande ritssluitingen van de tenten, muziek, gepraat… en wat nog meer!

Ook wil ik al mijn sponsoren bedanken voor hun gulle gift! Zonder jullie kon dit niet. Misschien dat ik ooit weer een beroep op jullie doe en dat men dan wederom mij in staat stelt om een dergelijk evenement mee te mogen maken. Want het was gewoon LEUK!

Het was wat!!!

Straks maar weer effe fietsen!

Etappe 8… De laatste dag!

Eindelijk redelijk goed geslapen!
had ik toch eerder aan de cognac moeten gaan… pffff…

Vandaag de laatste dag. Nog 110 km naar Landgraaf.

Gelukkig voor hem en voor de ploeg stapte Arno vandaag ook weer op de fiets. En ging het goed met hem!
Maar vandaag moest Raymond verstek laten gaan. Vanwege omstandigheden moest hij eerder weg. En is in Maastricht op de trein gezet.
Toch mooi dat hij ondanks het gebeurde nog 7 van de 8 dagen heeft mee gedaan.

Dan verwacht je een makkelijke dag. Net als in de Tour de France. Beetje rustig naar Parijs peddelen en dan ….

Nou hier niet! Na de inmiddels gebruikelijke zaken die je moet doen in de ochtend. Dan maar weer op de fiets. De start was vandaag later!
De camping af. Rechts af. Bij het kerkje links af… De Wanne op!
De kenners weten dan genoeg. Koud op de fiets en klimmen met % van 12% of zo iets…

Maar goed. Ook dit hoort er bij blijkbaar. Rustig verder fietsen.
Je merkt aan iedereen dat er ontspanning is. We hebben het gehaald. Nou nog niet. Moeten nog wel een stukkie fietsen. Dus kop er bij houden. Want als anderen te ontspannen fietsen is ook de kans daar groter dat er iets gebeurt. Moet niet!

Onderweg wederom gestopt voor koffie en pain chocolat. De dame achetr de balie weet nog steeds neit wat haar overkomen is. Ik denk dat ze dde zaak vroeg dicht gegooid heeft. Alles op en geld binnen!

Op naar de eerste en enige checkpoint van de dag! Daarna met zijn allen (8) verder gefietst naar het verzamelpunt in Simpelveld. Onderweg moesten we toch nog over diverse butljes. Bovenop werd er door bijna een ieder keurig gewacht op de achterblijvers om deze de goede richting op te laten gaan.

Op de Vaalserberg nog gezamenlijk aan de koffie gezeten met appelgebak. Dat was al weer een tijdje geleden natuurlijk!

Op een lange klim naar Simpelveld nog een dame van een ander team naar boven geholpen. Keurig een duwtje in de RUG gegeven over paar km. Ze kon echt niet meer. Dus ook mijn goede daad nog gedaan deze dag.

In Simpelveld kwamen alle teams samen. Om vanuit hier naar Landgraaf te gaan. Per 3 teams met motorbegeleiding daar heen. Zelfs hier nog lastige klimmetjes gehad. Kan ook moeilijk anders natuurlijk!
In Landgraaf werden de teams 1 voor 1 de baan op gestuurd voor hun gezamenlijke moment of fame!

Mooi gezicht om dan over de streep te komen… Spandoeken, muziek en de felicitaties van een ieder daar.

Zelfs mijn goede collega en sponsor Bert Dorenbos was er om mij (ons) een welkom te geven! Mooi dat je er was Bert! Ben benieuwd naar het flmpje!

Voor de laatste x de bus in om je spullen te verzamelen en deze in het juiste vervoermiddel te plaatsen om dan snel richting huis te gaan.
En dan sta je dan met zijn 2 bij de bus met nog erg veel spul er buiten. Wat toch weer mee moet!
Zonder wanklank de bus maar weer ingeladen en zijn Roy en Maria met de bus naar Roden vertrokken.
Fokje en ik zijn met vrienden heerlijk het terras in Valkenburg op gegaan. Nog een gezonde sportvoedingmaaltijd genuttigd om weer naar het noorden af te reizen!

Tegen een uur of 1 weer thuis.
Vanmorgen de bus afgeleverd bij de begeleiding. De stickers en de spullen er weer af en uitgehaald!

Dat was dan weer.

Anderhalf jaar voor en mee bezig geweest.
Weekje fietsen en weer voorbij!

 

Etappe 7! Het Ardennenoffensief – De langste dag!

Een dag waar menigeen toch met wat angst heeft naar uitgekeken! 215 km fietsen. Kan het lichaam het nog aan?

De titel is natuurlijk niet zo maar zo genoemd. Je rijdt over en door historische grond.. een ieder wel bekend natuurlijk! En de langste dag slaat dan weer meer op de kilometers dan op de verwijzing naar….

Weer vroeg er uit. Het zelfde ritme weer. WC eten drinken kleden en … Wat nog meer.

Toch wel wat zenuwen. Bij de start kreeg ik dan eindelijk mijn lang geleden gevraagde duwtje in de rug van een van de motards. Alleen nu had ik er niet zo veel aan! Maar toch bedankt.

De eerste km weer warm rijden voor deze dag. Weer mooi weer. Het had deze dag van mij mogen regenen. Beetje een heroïsche dag. Dat maakt het weer een beetje jammer. En het werd te makkelijk voor mij vandaag. Blijkbaar herstel ik goed. Dit in tegenstelling tot mijn vast fietsmaatje Raymond. Hij kreeg het lichaam niet echt snel aan de praat. Dus gezamelijk lekker gefietst.Na de 2e stop was het bij Raymond wat beter en konden we weer wat tempo maken!

Al met al was de gevreesde etappe dan ook een leuk ritje. Een makkelijke dag. Nergens het gevoel gehad dat het ook zwaar was. Je komt niet makkelijk in het ritme op dit terrein. Maar het ging goed en bleef goed gaan.
Zelfs de kont voelde beter…
Ook wel prettig dat je daar wat minder last van hebt.

We hebben de rit heerlijk gefietst. Tenminste ik dan.

Onderweg nog een andere geholpen met pech aan zijn fiets. Tenminste onze tips leverden wederom een fietsende fiets op. En de handen schoon gehouden…

Waren mooi op tijd binnen waar de rest van de ploeg al bij de finish zat te wachten.

Er kwamen mensen binnen die niet meer konden lopen. En die ook een beetje scheel keken van vermoeidheid.

Zelf voel ik me nog goed en fit. Wel moe. Maar das logisch…
Raar dat het lichaam en de geest deze prestatie eigenlijk zo makkelijk verwerkt!

‘s-avonds was er op de camping een klein feestje. Een glas cognac en wat biertjes zullen er voor zorgen dat ik toch wel goed kan slapen!

Nog 1 nachtje…

 

Dag 6…. Mijn dag volgens de grote Johan Wekema!

Dag 6. Maanden geleden is er al aangegeven door de kenner JW dat dit mijn etappe moet zijn.
Relatief vlak door de franse graanschuur.

En als het gezegd word door hem dan moet het dan ook maar. 175 km. Waarvan de eerst4e 80 relatief makkelijk. Het terrein blijft op en en neer gaan.
wederom niet goed geslapen en weer vroeg er uit!
Jammer genoeg ging het voor Arno niet door vandaag. Knie wil niet wat zijn hoofd we wil.

Raymond en ik met ons beide weer op pad. Om als eerste 2 bij het 2e checkpoint aan te komen. Is toch leuke gewaarwording.
Nu al? Zie je ze denken!
Daarna kwamen er snel een paar anderen bij. Deze sprongen direct weer op de fiets om door te gaan. Wij nog even vrij relaxed gedaan om daarna onze tocht te vervolgen.

Wederom erg mooi weer. Dus dat maakt het wel prettig!
Dan na km’s fietsen kom je bij de camping aan bij Lac de Madine. Als 3e over de meet!

Leuk zo’n etappe. Niemand van andere teams om je heen! Niemand om effe dom mee te kletsen. Raymond kent alle verhalen wel al.
Wel een keer leuk om mee te maken zo ver van voren te koersen. Morgen maar iets minder de gaskraan open om weer gezellig in diverse peletonnetjes wederom te fietsen en te…

Nu hebben de overige ploeggenoten een x de tijd genomen om een ijsje of iets te nuttigen. Is toch ook leuk dat ze het goede voorbeeld volgen.
Straks weer massage en eten. Daarna hopelijk slapen…

Kom nu beetje in het ritme.
Morgen een dag van 215 km. De 7e dag! Dat is toch een rustdag?
De Ardennen.

Dag 5 Grote Ballon en de hondsrug…

Was weer erg vroeg vandaag. En het vervelende is dat er in die franse dorpjes ook kerkklokken zijn die erg vroeg hun lawaai laten horen. Om 4 uur hoorde ik het al. En er werd weer redelijk gezaagd Om 6 uur weer reveille. Te vroeg. Gelukkig was het niet echt koud. Dus weer in de rij voor toilet en eten.
LEUK k(r)amperen dit zo. Maar goed. Nog 3 nachtjes te gaan. Ik tel de dagen niet af maar de nachten.
Dan de etappe van vandaag. Over Hundsrück en Le Grand Ballon. Waren dat de enige bultjes maar geweest. Daarna waren er nog wel een paar hoogtemeters extra.
Weer op de fiets vandaag dus. 129 km. Korte etappe. Maar qua tijd niet echt. Uurtje eerder binnen dan gisteren. En dan ook nog heerlijk in de zon op terras gezeten met Raymond langs het parkoers. De overige renners aanmoedigen.
Op de eerste km na was het een redelijke rit. Zelf in de klimmen even op gang komen en kon makkelijker druk houden met een zwaarder verzet. Goede training deze week dus…
De overige mannen waren weer redelijk rap in de koers zoals Roy het noemt.
Wat wel weer een heerlijk iets was vandaag was het weer. Weinig wind. En de woei die er staat kwam zowaar uit het zuiden.En dan het zonnetje. Hij was er bijna de gehele dag. Behalve op de Ballon leek het effe mis te gaan. Maar gelukkig was dat niet het geval. Heerlijk bijna de gehele dag in de zon gereden en genoten van en met de overige deelnemers. Maak met menigeen een korte babbel en we lachen wat af. Zelfs de cameramensen weten mijn naam al. Hopelijk niet al te veel negatieve beelden. Ik probeerde in de camera wel moeilijk te kijken. Hopelijk is dat gelukt en lijkt het ook nog alsof het echt zwaar is.
op zich lijkt het redelijk goed te gaan met een ieder. Alleen Arno is gisteren uit koers gegaan vanwege een defecte knie. Vandaag heeft hij ook niet mee gereden. Hopelijk morgen weer. Hij gaat het proberen. Hopelijk lukt het…
Morgen een relatief “vlakke” etappe. Er zijn plannen om morgen als team het ritje te gaan doen. We zullen het meemaken.
Straks de spullen weer klaar leggen voor morgen.
Je zou toch zeggen dat je na zoveel nachten slecht eindelijk eens goed moet slapen.
Ik hoop het …

Morgen weer koers…
pfff…

Nog 3 nachtjes te gaan!

Dag 4 – Afdalen in het spoor van Maarten Ducrot en Tim krabbé

Dag 4 op de fiets. Vanmorgen na wederom een niet al te beste nacht weer vroeg er uit. Koud daar in de vroege ochtend. Kleine camping. Weinig douches en weinig wc’s…Dus in de rij om…
Onze buren op de camping waren de beruchte bikewriters. Waaronder Tim Krabbé (de Renner) en Maarten Ducrot. Hij begon tenminste niet over het nieuwe wielrennen…

Erik vertrok wederom in alle vroegte,7uur, om de rit te starten. Arno Klaas Raymond en ik om 7:45 en de overige 4 starten later. En weer met de kop in de wind.
Al snel moest Arno lossen en later bleek me een knieblessure. Dus de etappewas voor hem voorbij. Hij is getaped en hopelijk kan hij morgen de tocht aanvangen en dan zien wat er gebeurt. Hopelijk gaat het lukken.
Het was wederom een etappe waar je van het uitzicht kon genieten. Tenminste als je niet op het achterwiel van je voorganger moet letten.
De overige 4, Bert Roy jaroen en Richard, achterhaalden ons en gingen door . Bij het eerste checkpoint waren alle renners voor het eerst samen. Dat wil zeggen de eersten gingen weg en de laatste, Erik, kwam er net aan. Ray en ik sloten aan bij een ander groepje en later kwamen daar de bikewriters ook bij. Bij een fantastich mooie afdaling in het wiel bij Ducrot gezeten. Echt lekker naar beneden gefietst. Bij checkpoint 2 aangekomen verdwenen de overige 4 net uit de bocht om hun rit voort te zetten naar de finish.
Na het eten en drinken bij het checkpoint zijn Ray en ik ook weer op pad gegaan. Werd weer een gezellige tocht gezamelijk. En na wederom lekkere tegenwind zijn we over de meet gekomen. Alwaar de overige 4 al waren gefinished. Ook wij waren bij deeerste 20 binnen.
De rit is dus geeindigt zoals ik het niet had verwacht. de benen voelden niet goed toen ik vanmorgen op de fiet stapte. En dat was niet alleen bij mij het geval.
Bij aankomst lekker douchen en direct naar de masseur!
Heerlijk gegeten. Boontjes aardappeltjes en gehaktbal. Daarvoorgezamelijknog patatje gegeten. heerlijk dat zoute..
Nu dus in de stoel om dit verhaaltje te doen!
Morgen de Grand Ballon en nog iets…Richting Gerardmer.. Hoor ik net…
129 km.. zullen er wel weer meer worden…
En het nadeel van ale die sportdrank en gelletjes reepjes begint ook duidelijk te worden. Ik denk dat er wel begrepen wordt wat daarmee bedoelt wordt!!!!
later meer

180 km tegenwind

Weer vroeg pissen vandaag. Wederom op de fiets.
Vandaag de etappe door zwitserland. En wat voor eentje werd het.
Vroeg wakker, Te vroeg. In de3 rij staan voor ontbijt. koud in de ochtend.
Half 8 weer op de fiets. Erik was al vroeger weg en naast Raymond Arno en Klaas was ik ook bij deze groep. De rest ging later.
Het groepje van 4 groeide al snel tot een grotere groep. Die bij de eerste klim ook alweer uit elkaar viel.
Wat het groete probleem van deze etappe en de voorgaande was is de wind. Harde wind tegen. Pittig werd het hierdoor en zwaar. Zelfs de afdalingen werden er niet makkelijker van. Het klimmen ging redelijk bij mij. Anderen gingen weer als gekken omhoog waarbij vooral Roy erg sterk was vandaag zoals ik begrepen heb. Want zelfs o pgrote afstand is dat voor mij niet te volgen. Na de eerste stop raakten we elkaar al snel kwijt en pas later kwamen er weer groepjes bij elkaar. Raymond Arno en ik samen hebben de etappe afgemaakt gedrieen. Af en toe anderen mee op sleeptouw. Of in het sleepnet mee. De anderen op Erik na waen al een stuk eerder binnen dan wij. Op de Col de fausile hadden we een mooi uitzicht o pde Mont Blanc. Even naar gekeken en weer op de fiets. Dit was bij de 2e stopwaar Maria heerlijk in de zon stond! Zij heeft van het mooie weer genoten. Zo lang je maar uit de win d stond was er ookniks aan de hand.
Wat een rot wind. En koude wind ook nog. Morgen weer een etappe. 190 km. Waarsschijnlijk weer tegen die wind in. Pfff….
De billen worden ook al iets gevoeliger. maar bij de Gyneacolgen goede zalf gergeld. Hopelijk dan..
Op dit moment is de avondetappe bezig. Beetje hoog haleluja gehalte….
Ach ja… Als ze he tleukvinden. Ik zit bij de receptie dit stukje te typen.
Straks weer onde de wol en hoop nu op een heerlijke nacht. Als Tim Krabbemaar niet te hard snurrkt. De man van De Renner staat naast ons. Ook weer leuk. Dankzijzijn aanwezigheid heb ik nu een wifi code weten te regelen.
Morgen weer een dag!

slaap lekker!!!!

De Koninginnerit…

Na een wederom niet al te beste nachtrust moesten we vandaag over de croix de fer/glandon en de Madeleine. Dat wordt wat dus. Het was een serieuze rit vandaag. Erik startte vandaag als eerste en daarna volgde er nog een deel en later de laatsten.
Op de eerste klim klonterden de verschillende groepjes samen in verschillende vormen. Een ieder kwam keurig boven. Ik kan wel zeggen dat het een pittige klim was met redelijke percentages… Je fietst door een mooi landschap.
De afdaling van de glandon was aangegeven als gevaarlijk. split op de weg. Dus echt voorzichtig.
Na de afdaling de Madeleine. Klaas zijn nachtmerrie van 2 jaar geleden. Ook dit is er eentje van de buitencategorie. Heerlijk rustig naar boven gependeld. En vrij fit boven gekomen. Sparen voor de volgende dagen. We kwamen met 8 van de 9 samen. Een deel heeft keurig op gewacht op de anderen. En gezamenlijk naar de col de tamier gegaan. Bovenop weer samen en met ons 8 op rij in slagorde de etappe afgemaakt. Mooi gezicht.
Na een wel verdiende maaltijd en wat gepraat konden we wederom onder de wol kruipen…

Dag 3. De eerste etappe…

Eindelijk dan. De dag van de start.

Bij het ontwaken zegt Raymond. Ik ben nu al kapot maar gelukkig hebben we morgen een echte etappe. Dag 1 moest nog beginnen.
Smorgens vroeg wakker en dan de laatste voorbereidingen treffen.
Fietskleding aan , eten voor overdag en drinken regelen.
Een gezamelijke start. Ploeg voor ploeg starten. Wij eindelijk ook op pad. Werd nog een teamfoto genomen. Daarna op de fietsen starten.
Net als in de tour de france was vanuit de start de eerste demarage ook een feit. Klaas was weg. Na 20 meter vroeg Erik al of dit ook al de klim was. Ja dus.
Bovenop de Echelle op elkaar gewacht. Gezamenlijk naar beneden gegaan. Daarna volgde de klim van de Lauteret. Bovenop werd er weer gewacht tot het team compleet was. Behalve erik was een ieder er. Toch besloten om gezamenlijk te gaan dalen. Dat gezamenlijk duurde een paar 100 meter en de groep lag alweer uit elkaar. Tijdens deze afdaling kwamen we door een aantal tunnels. Verlichting was wel een bijna noodzakelijk kwaad. Maar we zijn er veilig doorheen gekomen.
Na deze afdaling begon de slotklim naar de top van de nederlandse berg. Veel over gehoord natuurlijk. Zelf nooit omhoog gefietst. Dus dit werd mijn vuurdoop op de Alp.
Pfff… niet echt eenvoudig deze bult. Ik ben vrij rustig omhoog gefietst. Niet te gek doen. Er komen nog 7 dagen. Het viel me niet mee. Percentages van boven de 8% continu met uitschieters naar 12. Het voelde op sommige stukken wel wat steiler. Een berg waar je niet te hard van stapel moet lopen. Want hij wordt er niet eenvoudiger op. Maar ik ben weer heelhuids boven gekomen. Moest 1x van de fiets af omdat de ketting er naast liep. Net op het moment dat ik naar het grote blad schakelde om een van mijn fabuleuze eindspurts in te zetten. Dat ging dus effe niet door. Daarna in rap tempo de finish overschreden.
Bovenop nog een heerlijke massage gekregen. En met Arno rustig naar beneden gefietst.
Op de camping stonden de tenten keurig al opgezet. Tenten inrichten. Nog een gezamelijke meeting gehad. Daarna onder de wol voor de 2e etappe. De Koninginnerit….